June 21
แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ไม่มีใครรอคอยแต่ก็ตระหนักอยู่ในหัวใจแล้วว่าต้องมาถึง เช้าวันนี้ก่อนไปโรงเรียน อาม๊าเดินมาพร้อมคราบน้ำตา กับคำพูดด้วยน้ำเสียงเล็กว่า "จ้อไปแล้ว.... จ้อเสียแล้วลูก " บอกตรงๆเวลานั้น พูดอะไรไม่ออกจริงๆค่ะ ช๊อกไปเลย ความรู้สึกที่มันเคว่งคว้าง ความรู้ผิดมันดำดิ่งลงไปในหัวใจจริงๆ เราไม่ได้เจอหน้าจ้อในวินาทีสุดท้าย เราไม่ได้ดูแลท่านเลย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เราไม่โทดว่ามันเป็นความผิดของใครหรอกนะ เพราะเรารู้อยู่แล้วว่ามันต้องมาถึง แต่ทำไมมันมาเร็วจนไม่ได้ตั้งตัวเลยแบบนี้ ถึงยังไง จ้อก็ไปแล้ว ลูกแต่งตัวให้จ้อซะสวยเลยนะ กล้าวผมให้จ้อด้วย จ้อหลับให้สบายนะ ลูกจะตั้งใจเรียน และจะเป็นหมอมารักษาคนอื่นเหมือนที่จ้อต้องการนะ ถึงลูกไม่ได้รักษาจ้อ แต่ลูกจะนึกถึงจ้อทุกวันเลยนะ ลูกรักจ้อนะ
Tools 
*%c2%a4%c2%b0%e2%80%a2%e2%98%85%3a+June%2c+2007&referrer=){kind=small}
